SoloSights

Als je ooit door de Rue des Rosiers bent gewandeld, ken je die geur. Die warme, kruidige mix van knoflook, peterselie, komijn en gefrituurde kikkererwten. Hier, in het hart van de Joodse wijk in Le Marais, is falafel niet zomaar street food — het is erfgoed.

Een gerecht met een lange reis

Falafel komt oorspronkelijk uit het Midden-Oosten. Over de exacte oorsprong zijn de meningen verdeeld: sommigen zeggen Egypte, anderen Israël of Libanon. Wat zeker is: het gerecht reisde met migranten, vluchtelingen en families die op zoek waren naar een nieuw thuis — en bracht zijn smaak mee.

Parijs ontmoet de diaspora

In de jaren ’60 en ’70 vestigden veel Joodse migranten van Sefardische en Mizrachische oorsprong zich in Parijs, onder andere in Le Marais. Ze kwamen uit landen als Tunesië, Marokko, Algerije en Irak. Met hen kwamen ook hun keukens: geurig, kruidig, vol comfortfood — waaronder falafel.

De Rue des Rosiers werd hun centrum. Wat ooit een plek van Ashkenazische Joodse slagers en synagogen was, werd langzaamaan een smeltkroes van Joodse tradities van over de hele wereld.

De opkomst van de falafelkraam

In de jaren ’80 opende L’As du Fallafel zijn deuren — vandaag de dag misschien wel de bekendste falafelzaak van Parijs. Met een eenvoudige formule (warm pita, verse groente, hummus, aubergine, en een flinke dosis falafelballetjes) en een legendarische reputatie, stond er ineens een rij die tot vandaag de dag nauwelijks is ingekort.

Andere zaken volgden. Rue des Rosiers werd een pelgrimstocht voor falafelliefhebbers: Mi-Va-Mi, King Falafel Palace, Chez Hanna… elke plek heeft zijn eigen twist, saus of geheim recept.

Meer dan eten

Falafel in Le Marais is geen hype. Het is een verhaal over migratie, over thuis voelen in een nieuwe stad, en over hoe eten herinneringen meebrengt. Elk balletje is een stukje diaspora, elke pita een handvat van geschiedenis.

Voor Parijzenaren is falafel inmiddels net zo Parijs als een croissant — en dat zegt genoeg.

Wandel je mee door Le Marais met Solosights? Dan ruik je het al voor je het ziet. Misschien neem je een hap tussen twee stops. Misschien eet je op een bankje op Place des Vosges. Maar één ding is zeker: die falafel vertelt een verhaal — je hoeft het alleen maar te proeven.